O klubach korespondencyjnych

Cechą ludzką jest potrzeba wzajemnych kontaktów.

Miliony ludzi na świecie w każdym momencie przykro przeżywa swoją samotność. Jeden ze sposobów jej przezwyciężania od bardzo dawna oferowała poczta –  wymianę korespondencji.

Trudno doszukać się pierwszych w historii zorganizowanych grup osób, ukonstytuowanych na zasadzie łączności korespondencyjnej. Taką grupą był niewątpliwie   The   Cooperative   Correspondence   Club   (CCC),   skupiający 25 kobiet z terenu Zjednoczonego Królestwa, korespondujących ze sobą w latach 1936-1990 za pośrednictwem prywatnego biuletynu korespondencyjnego. Historia tego klubu zaczęła się w 1935 r. gdy pewna kobieta o pseudo Unique ogłosiła następujące wezwanie na łamach kobiecego magazynu Nursery World:

„Czy któraś matka może mi pomóc? Prowadzę bardzo samotne życie, nawet nie mam sąsiadów. Nie stać mnie na kupno radia… Wpadam w zły, depresyjny nastrój,  gdy kładę dzieci spać i czuję, że jestem samotna w domu. Czy któryś z czytelników może podpowiedzieć mi jakieś zajęcie, które mogłoby mnie, przy niewielkim nakładzie własnych sił, zafascynować. Uważam, że jest to trudny problem”. (The Times, 1.3.07)

W 1998 r. niewielka grupa, nazywająca siebie International Penpal Page podjęła  próbę formalnego zorganizowania osób z całego świata,  pragnących utrzymywać ze soba kontakty pocztowe i e-mailowe. Idea szybko zyskała uznanie i stała się bardzo popularna. Już rok później, w 1999 r., organizacja przekształciła się w InterPals i stała się w Internecie największą, najbardziej znaną organizacją skupiającą  „miłośników korespondowania”. Stawia sobie za cel „pomagać ludziom w znalezieniu partnerów korespondencyjnych i przyjaciół za pośrednictwem Internetu.”

Obecnie istnieją na świecie liczne kluby korespondencyjne. W miarę rozwoju Internetu podstawa ich działania przemieszczała się z systemu poczty tradycyjnej („ślimaczej’) do systemu  WWW.

W   Polsce    jednym   z    pierwszych     klubów    był    powstały   w   1988 r.  Klub Korespondencyjny IMAGO (International Pen-Friends Club). Cechą charakterystyczną   działających   teraz    klubów    jest    to,    że   są   one   „specjalistyczne”, skupiają osoby o określonych, ukierunkowanych zainteresowaniach, na przykład szachistów, miłośników fantastyki, militariów itp.

Od kilkunastu lat dużą popularnością cieszy się Penpal.Net, podobnie Pals Worldwide.  Są to organizacje skupiające do kilkuset tysięcy użytkowników motywowanych różnorodnymi zainteresowaniami.1

W porównaniu z przedstawionymi przykładami staje się bardzo wyraźna odrębność klubu stworzonego przez Wincentego Szczęsnowicza. Był to jeżeli nie pierwszy, to jeden z pierwszych na świecie klubów korespondencyjnych o dużym, globalnym zasięgu i dużej liczbie członków. Poza tym specyfika Klubu i jego znaczenie nie sprowadzały się jedynie do funkcji towarzyskich – w trudnym okresie powojennym  integrował on Polaków pozostających na emigracji, umożliwiał im zachowanie tożsamości narodowej, ułatwiał kontakt z nowym środowiskiem, ale też pomagał zachować łączność z Krajem.

Nie był to wówczas jedyny polski klub stawiający sobie za zadanie integrację rodaków w Wielkiej Brytanii. Istniały m.in. The British-Polish Friendship Society (London), The Anglo-Polish Society (London), The Scottish-Polish Society (Edinburgh). Podstawą działania tych klubów nie była jednak łączność korespondencyjna członków.

————————————————


1 Pen pals, penpals lub pen friends to angielska nazwa osób regularnie korespondujących ze sobą, dawniej przede wszystkim za pośrednictwem poczty. Nazwa ta odnosi się również do członków BPCC i F&E. Zwięzły opis klubów korespondencyjnych, ich założeń programowych, historii, norm organizacyjnych, osiągnięć, patrz: http://en.wikipedia.org/wiki/Pen_pal