Barwy przyjaźni

Przyjaźń miała w rozumieniu Wincentego dwojakie znaczenie. Jedno odpowiadało znaczeniu tego terminu w języku angielskim  i dla Polaka znaczyć mogło tyle co „bliższe koleżeństwo”, „zażyłe kumplostwo”. W języku angielskim słowo friend często wzbogacane jest w różne przedrostki, jak np. pen-friend, boy-friend itp.  Stwarza to możliwość posiadania większej liczby „przyjaciół”, czego przykładem była społeczność   klubowa.    Sam  Wincenty  w  swoich  tekstach  w  Biuletynach  (pisanych w języku angielskim) cieszył się z tego, że ma kilkuset „przyjaciół”.   Zapewne tak też rozumiał słowo ‘Friendship’ w nazwie Klubu.)3

Jednak równocześnie, w innym  miejscu, Wincenty zwraca uwagę, że słowo „przyjaźń” w języku polskim ma inne, głębsze znaczenie, dotyczy związku bardziej osobistego, niemal intymnego, trwałego, wypróbowanego, co powoduje, że Polak na ogół nie ma większej liczby przyjaciół, lecz tylko jednego, może dwóch lub trzech.

Zasada ta sprawdzała się w przypadku Wincentego. Pomijając bardzo liczne grono „penfriendów” i osób, z którymi z dużą łatwością „zaprzyjaźniał” się podczas swojej działalności w Szkocji i podczas wyjazdów zagranicznych   –   prawdopodobnie    osobą,   którą   uważał   za   swojego   przyjaciela w tradycyjnym, polskim rozumieniu, był Eugene B. Irving, były polski oficer, który przyjął brytyjskie obywatelstwo, ożenił się  i na stałe osiadł w Anglii.  Ich przyjaźń zawiązała się na początku pobytu na Wyspach Brytyjskich, w warunkach służby wojskowej. [B 2]

Wincenty często wspomina Irvinga w biuletynach, m.in.dlatego, że stał się on wielkim entuzjastą Klubu, „asystentem” sekretarza    Klubu (co uwidoczniono w nagłówku Biuletynów) i zastępował go podczas dłuższych nieobecności urlopowych. Wincenty zamieszkał u Irvinga w Londynie w 1975 r. gdy wyprowadził się z Whitby, przygotowując się do powrotu do Polski.

Należy też wspomnieć Wacława Korabiewicza, lekarza, podróżnika, i znanego pisarza, który w 1948 r. odkrył istnienie Klubu i nawiązał kontakt korespondencyjny z jego sekretarzem.  Stało się to początkiem ich trwałej, serdecznej przyjaźni.[B 3]

Wiadomo, że podczas swojej działalności w Szkocji Szczęsnowicz poznał wiele znaczących osobistości życia społecznego, naukowego, politycznego Anglii, zyskał ich sympatię, a nawet przyjaźń. Niektórzy z nich znaleźli się w gronie członków honorowych Klubu lub zostali patronami Klubu, jak na przykład Lord Merrivale of Walkhampton czy Miss Jean Braid. 4

~
30 lat po wyjeździe na stałe do Polski i 20 lat po śmierci Wincentego, jego bliska znajoma, Kathleen S. Richardson, której powierzył dalsze prowadzenie Klubu, uznała za stosowne napisać:  „Wincenty był człowiekiem o niezapomnianych cechach osobistych. Jego umiłowanie ludzi, jego sposób traktowania ludzi, dostrzeganie w nich tylko ich dobrych stron, może być wzorcem postępowania dla wszystkich”. [B 4]

————

3 Po zmianie nazwy Klubu BPCC, nowa nazwa występuje w dwojakiej formie, jako Friendship and Exchange i Friendship Exchange. Nic nie wskazuje na to, by Sekretarz, tolerując w tekstach tę dwoistość, sugerował jakieś znaczeniowe różnice. Obydwie formy prawidłowo odzwierciedlają programowe cele Klubu. Friendship Exchange – to swoista ‘wymiana przyjaźni’, dzielenie się przyjaźnią, obdarowywanie się przyjaźnią, korespondencyjnie i w spotkaniach klubowych. Friendship and Exchange – to poza tak realizowaną przyjaźnią, również bezinteresowna wymiany drobnych materialnych dowodów przyjaźni, np. znaczków, pocztówek, książek lub świadczeń w rodzaju goszczenia partnera we własnym domu itp.

4 W tradycji organizacji typu BPCC w Wielkiej Brytanii było posiadanie jako swojego patrona osoby zasłużonej, dostojnej, cieszącej się powszechnym autorytetem. Była to funkcja honorowa. Do jej pełnienia od początku udało się pozyskać lorda Merrivale of Walkhampton, bardzo przyjaznego Polsce, byłego Chief Justice. Prezydentem Klubu, też na zasadach ‘honorowych’, była w tym czasie Miss Jean R.Braid. Obydwoje zmarli w 1951 r., a prezydentem Klubu został Alfred J.Brown. Po jego śmierci w 1969 r. honorową funkcję prezydenta Klubu pełniła Lady Antrobus of Wiltshire.