O kapitanie W. Szczęsnowiczu

Wincenty Szczesnowicz urodził się w 1899 r. w Augustowie. Jego ojciec był właścicielem gospodarstwa rolnego i bardzo aktywnym członkiem lokalnej społeczności. Wincenty uczęszczał do szkoły powszechnej i do gimnazjum w Augustowie i w Suwałkach. Świadectwo maturalne uzyskał w 1918 r.w Rostowie, dokąd ewakuowano jego gimnazjum.

Do Polski wrócił w 1919 r. i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Wstąpił do wojska jako ochotnik do słuzby łączności, później przechodził szkolenia w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu.

Miał duże zdolności językowe i znał kilka języków obcych. Inne cechy jego osobowości to wysoki poziom inteligencji, kultura osobista, altruizm, rzetelność, staranność.

W 1933 roku awansował do stopnia kapitana.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej w1939 r., po czym przez Rumunię, Jugosławię i Włochy dotarł do Francji, gdzie służył kilka miesięcy jako oficer sztabowy, nim został w czerwcu 1940 r. ewakuowany do Szkocji. Tam organizował szkolenie polskich żołnierzy, a od 1941 r. realizował zadania edukacyjno-propagandowe w spotkaniach z lokalną ludnością i żołnierzami brytyjskimi, opowiadając o historii Polski i bieżących zdarzeniach.

Popularyzował i promował sprawy Polski, co było pilną potrzebą ze względu na duży napływ Polaków na Wyspy Brytyjskie. W ciągu czterech lat zrealizował bardzo pracowity program,wygłaszając więcej niż 500 odczytów i publikując w kilku wydaniach trzy książki – Poland’s Position in Central Europe, Poland Still Unknown i First Steps in Polish. Ta działalnosć była akceptowana i wysoko oceniana przez jego wojskowych przełożonych oraz przedstawicieli rządu na uchodźtwie.

Pod koniec wojny, będąc w swoich późnych latach czterdziestych, Wincenty Szczęsnowicz stał się jednym z licznych polskich oficerów, którzy okazali się zbędni. Wspominał, że został zmuszony by ‘zacząć nosić swój cywilny kapelusz’. Stało się to w 1947 roku. Kilka lat później przyjął brytyjskie obywatelstwo.

Za zgoda swoich przełożonych założył w kwietniu 1945 r. Brytyjsko-Polski Klub Korespondencyjny (BPCC), który pierwotnie miał przede wszystkim słuzyć rozwijaniu przyjaźni polski-brytyjskiej, służyć nowo powstającej polskiej społeczności emigracyjnej na Wyspach Brytyjskich, ułatwiać jej kontakt z miejscową ludnościa i kontakt z Krajem, ułatwiać adaptację do nowych warunków bytowania zagranicą. Klub zyskiwał na popularności i powiększył liczbę członków do około 1000, a przejściowo nawet do ponad 2000. W 1952 Klub oficjalnie otworzył się dla członków z innych krajów i zmienił nazwę na Friendship& Exchange. Odtąd Szczęsnowicz zaczął promować ideę zbliżenia do siebie ludzi różnych krajów, reprezentujących różne kultury i różne poglądy. Myślą przewodnią Klubu stała się idea „przyjaźni ponad granicami, oazy prawdziwej, szczerej przyjaźni.”

Jako sekretarz Szczęsnowicz kierował Klubem bardzo sprawnie. Osobiście korespondował z członkami, regularnie wydawał biuletyn (łącznie 103 numerów) i przemyślnie tworzył w Klubie specyficzną atmosferę serdeczności i wzajemnej życzliwości. Informacje zawarte w biuletynach umacniały kontakty miedzy członkami i zacieśniały więzy przyjaźni. Sekretarz zachęcał członków do wzajemnych odwiedzin, sam też organizował spotkania towarzyskie większych grup.

Szczęsnowicz zyskał wielki szacunek czlonków klubu, a propagowane przez niego zasady stawały się trwałe i powszechne.

W 1976 Wincenty przeprowadził się z Whitby do Londynu. W 1978 r. przekazał swoje sekretarskie obowiązki pani K.Richardson. Klub liczył wówczas blisko 700 członków w 69 krajach. Wrócił do Polski w 1978 i zamieszkał w Kostrzynie, przy dalszej rodzinie, w dobrych warunkach. Zmarł w 1987 r.

W końcu tradycyjna korespondencja prowadzona za posrednictwem poczty musiała ustąpić wobec naporu nowoczesnych elektronicznych środków przekazu,. a po 60 latach istnienia i 18 lat po śmierci swojego założyciela, Klub przestał istnieć w 2005 roku.

Znaczenie pracy lektorskiej i publicystycznej Szczęsnowicza oraz pracy na rzecz Klubu musiało być duże. Można przyjąć, że jego prelekcji i wykładów wysłuchało około 20.000 osób. Wiadomo też, że zostało rozprowadzonych więcej niż 20.000 egzemplarzy jego książek. Liczba osób, które zetknęły się bliżej z Klubem i uległy jakimś jego pozytywnym wpływom tylko podczas 22 pierwszych lat jego istnienia, oceniana był przez samego sekretarza na nie mniej niż 10.000.

Wszystko to było wielkim osobistym wkładem Wincentego Szczęsnowicza w dzieło przyjaźni polsko-brytyjskiej oraz proces adaptacji emigracji wojennej na Wyspach Brytyjskich

W końcu stało się przyczynkiem do zbliżenia do siebie i zaprzyjaźnienia osób o różnych poglądach i zwyczajach, zamieszkujących różne kraje świata.

Szczęsnowicz stał się twórcą jednego z pierwszych, wielkich klubów korespondencyjnych o zasięgu globalnym i najdłuższym, bo 60-letnim okresie działania.

Może być też uważany za promotora internetowych grup zainteresowań i tych form komunikacji, które potem zaczęły zastępować pocztowe kluby korespondencyjne.